தமிழ் வரலாறு: சங்க காலம் — மூவேந்தரும் கடல் வழி வணிகமும்

முதல் அத்தியாயத்தில் கீழடியின் அகழாய்வுகளையும், இரும்புக் காலத்தையும், தமிழ்-பிராம்மி எழுத்துக்களையும் பார்த்தோம். அவை காட்டிய சமூக அமைப்பு, சங்க இலக்கியத்தில் இன்னும் விரிவாக விவரிக்கப்படுகிறது. அந்த உலகிற்குள் இப்போது நுழைவோம்.

சங்க இலக்கியம் தமிழகத்தை ஐந்து நிலங்களாகப் பிரிக்கிறது. குறிஞ்சி மலைப் பகுதி, முல்லை காடும் புல்வெளியும், மருதம் வளமான வயல் நிலம், நெய்தல் கடற்கரை, பாலை வறண்ட பரப்பு என ஐந்து திணைகள். ஒவ்வொரு திணைக்கும் ஒரு தலைவன், ஒரு தொழில், ஒரு உணர்வு இலக்கியத்தில் இணைக்கப்படுகிறது. இது ஒரு இலக்கிய வகைமுறை என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இது நிலவரைவியல் அறிக்கை அல்ல. இருப்பினும் இந்த திணை அமைப்பு, தமிழகத்தின் புவியியல் பன்முகத்தன்மையை நமக்கு உணர்த்துகிறது. மலையும் கடலும் அருகருகே இருந்த ஒரு நிலப்பரப்பில், பல்வேறு வாழ்க்கை முறைகள் ஒருசேர இயங்கின.

இந்த நிலப்பரப்பின் அரசியல் சக்தியாக மூவேந்தர் இருந்தனர். சேரன், சோழன், பாண்டியன் என்ற மூன்று அரசக் குடிகள். ஒவ்வொரு குடிக்கும் ஒரு சின்னம் இருந்தது. சேரர்களுக்கு வில், சோழர்களுக்குப் புலி, பாண்டியர்களுக்கு மீன். சேரர்கள் மேற்குப் பகுதியில் ஆண்டனர், இன்றைய கேரளாவையும் தமிழக மேற்குப் பகுதியையும் உள்ளடக்கிய நிலப்பரப்பில். அவர்களின் தலைநகராகக் கருதப்படும் வஞ்சி, இன்று திட்டவட்டமாக அடையாளம் காணப்படாத ஒரு பெயர். சில ஆய்வாளர்கள் அதை கொடுங்கல்லூர் அருகே வைக்கின்றனர். சோழர்கள் காவிரி படுகையில் ஆண்டனர், உறையூரை தலைநகராகக் கொண்டு. பாண்டியர்கள் தென் தமிழகத்தில் ஆண்டனர், மதுரையை தலைநகராகக் கொண்டு.

இந்த மூன்று அரசுகளுக்கும் அருகே, சிறு தலைவர்களான வேளிர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் மலைப் பகுதிகளையும் காட்டு நிலங்களையும் ஆண்டனர். மூவேந்தருக்குக் கீழ்ப்படிந்தோ அல்லது சுயாதீனமாகவோ இருந்த இந்த வேளிர் குடிகள், சங்கப் பாடல்களில் அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகின்றனர். இவர்களின் ஆட்சி முறை நவீன பொருளில் ஒரு அரசு அல்ல. அது குடிக் கூட்டமைப்பு போன்ற ஒரு அமைப்பு என ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். மன்னன் என்பவன் யுத்த வெற்றியாலும், வள்ளல் தன்மையாலும், புலவர்களுக்கு அளித்த பரிசுகளாலும் தன் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்தினான்.

இந்த அரசுகளின் காலக்கெடு பற்றி நிச்சயமான உறுதி இல்லை. சங்க இலக்கியத்தின் தொகுப்புக் காலம் குறித்து அறிஞர்கள் இடையே கருத்து வேறுபாடு உள்ளது. காமில் சுவலபில் போன்ற ஆய்வாளர்கள், சங்கப் பாடல்களின் மூலப் பகுதி கிமு இரண்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்து கிபி மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரை உருவானதாகக் கருதுகின்றனர். ஏனெனில் பாடல்கள் வாய்மொழி மரபில் நீண்ட காலம் பயின்று, பின்னர் தொகுக்கப்பட்டவை. தொகுப்பு நடந்த காலம், பாடல் இயற்றப்பட்ட காலத்திலிருந்து வேறுபடலாம். சங்க இலக்கியம் ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு, ஒரு வரலாற்று நூல் அல்ல. இதை வரலாற்று ஆதாரமாகப் பயன்படுத்தும்போது கவனம் தேவை. பாடல்கள் மன்னர்களைப் புகழ்கின்றன, அவர்களின் வள்ளல் தன்மையை மிகைப்படுத்துகின்றன. அவை நேரடி நிகழ்வுப் பதிவுகள் அல்ல, இலக்கிய படைப்புகள்.

இந்த நிலப்பரப்பின் வளர்ச்சியில் மிக முக்கியமான அம்சம், கடல் வழி வணிகம். தமிழக துறைமுகங்கள், அரபிக் கடலையும் இந்தியப் பெருங்கடலையும் இணைத்த வணிக வலையமைப்பில் இருந்தன. இந்த வணிகத்தை இயக்கியது பருவக்காற்று. கோடையில் தென்மேற்கிலிருந்து வீசும் காற்று கப்பல்களை மேற்கிலிருந்து இந்தியாவுக்கு கொண்டு வந்தது. குளிர்காலத்தில் திசைமாறும் காற்று அவற்றை மீண்டும் திரும்பச் செலுத்தியது. இந்த பருவக்காற்றின் தாள வழக்கத்தை கிரேக்க மற்றும் ரோமானிய மாலுமிகள் அறிந்திருந்தனர். இதனால் நேரடி கடல் வழி பயணம் சாத்தியமானது, கடற்கரையை ஒட்டிச் செல்லும் நீண்ட வழிக்குப் பதிலாக.

இந்த வணிகத்தின் மிக முக்கியமான துறைமுகம் முசிறி, சேரர் பகுதியில் இருந்தது. கிரேக்க-ரோமானிய நூலான "எரித்திரேயன் கடல் பயணக் குறிப்பு" இதை விவரிக்கிறது. இந்த நூலை எழுதியவர் பெயர் அறியப்படவில்லை. அது ஏறத்தாழ கிபி முதலாம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டதாக ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். இந்த நூல் முசிறியை ஒரு பெரும் மிளகு ஏற்றுமதி மையமாக விவரிக்கிறது. ரோமானிய அறிஞர் பிளினி பெரியவரும், தன் "இயற்கை வரலாறு" நூலில் இந்திய வணிகத்தைப் பற்றி எழுதுகிறார். அவர் இந்திய வணிகத்தால் ரோமானியப் பொருளாதாரத்திலிருந்து பெருமளவு பொன் வெளியேறுவதைப் பற்றி வருத்தப்படுகிறார். "பியூட்டிங்கர் அட்டவணை" எனப்படும் ரோமானிய வழிபடம், முசிறி அருகே ஒரு "ஆகுஸ்துஸ் கோயில்" இருந்ததைக் குறிக்கிறது. இது இந்த வணிக உறவின் நிலைத்த தன்மையை காட்டுகிறது.

இந்த வணிகத்தில் தமிழகத்திலிருந்து சென்றவை மிளகு, முத்து, பெரில் எனப்படும் மணிக்கல், நுண்ணிய நூல் ஆடைகள். ரோமானிய உலகிலிருந்து வந்தவை ஒயின் நிறைந்த ஆம்போரா பாண்டங்கள், கண்ணாடிப் பொருட்கள், மற்றும் ரோமானிய தங்க மற்றும் வெள்ளி நாணயங்கள். இந்த நாணயங்களின் பெருங்குவியல்கள் தமிழகத்தின் பல பகுதிகளில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. கொடும்பாளூர், ஆனை மலை, கொற்றாறு போன்ற இடங்களில் இப்படி பெருந்தொகை ரோமானிய நாணயங்கள் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. இவற்றை இந்திய தொல்லியல் ஆய்வுத்துறை ஆண்டுதோறும் பதிவு செய்துள்ளது. இந்த நாணயங்கள் பெரும்பாலும் வணிக பரிமாற்றத்திற்குப் பயன்பட்டவை என ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர், அரசியல் அதிகாரத்தின் அடையாளமாக அல்ல.

இந்த வணிக வலையமைப்பின் மையமான தொல்லியல் தளம் அரிக்கமேடு, புதுச்சேரிக்கு அருகே. இங்கு பிரெஞ்சு தொல்லியல் ஆய்வாளர் ழூல் காசால், இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அகழாய்வு நடத்தினார். அரிக்கமேடில் ரோமானிய ஆம்போரா பாண்டங்களின் துண்டுகள், அரெட்டைன் மட்பாண்டங்கள், மற்றும் உள்ளூர் தயாரிப்பான "ரூலெட்டட் வேர்" எனப்படும் மட்பாண்டங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன. இந்தத் தளம் ஒரு உற்பத்தி மையமாகவும் இருந்திருக்கலாம் என ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர், ஏனெனில் இங்கு நகைத் தொழிலின் சான்றுகளும் கண்டறியப்பட்டுள்ளன.

புகார் எனப்படும் காவிரிப்பூம்பட்டினம், சோழர் பகுதியின் முக்கிய துறைமுகமாக சங்க இலக்கியத்தில் புகழப்படுகிறது. கொற்கை, பாண்டியர் பகுதியில் முத்துக் குளிப்பதற்குப் பெயர் பெற்றிருந்தது. இந்த துறைமுகங்கள் மேற்கு நோக்கிய வணிகத்துடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. கிழக்கு நோக்கிய வணிக வழிகளும் இருந்தன, தென்கிழக்கு ஆசியாவுடன். இந்தோனேசியா, மலாய் தீபகற்பம் ஆகிய பகுதிகளுடன் தமிழக வணிகர்கள் தொடர்பு கொண்டிருந்தனர் என தொல்லியல் சான்றுகள் காட்டுகின்றன. இந்த தொடர்பு பிற்காலத்தில் தமிழக கலை பாணிகள் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் பரவுவதற்கு அடித்தளமிட்டது.

இந்த வணிக வலையமைப்பின் மறுபக்கத்தில் அரசியல் அதிகாரம் இருந்தது. மூவேந்தர் இந்த துறைமுகங்களைக் கட்டுப்படுத்தி வரி வசூலித்தனர். வணிகத்தின் வளர்ச்சி அரசுகளின் செல்வத்தையும் அதிகாரத்தையும் பெருக்கியது. புலவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட பரிசுகள், கட்டப்பட்ட கோட்டைகள், நடத்தப்பட்ட போர்கள் எல்லாம் இந்த வணிக வளத்தின் மீது நின்றன. இது ஒரு சுழற்சி — வணிகம் அரசுகளை வளர்த்தது, அரசுகள் வணிகத்தைப் பாதுகாத்தன.

இந்த சங்க காலத்தின் மிச்சம் இன்று நமக்கு என்ன தருகிறது? முதலாவதாக, ஒரு வளமான இலக்கிய மொழி. சங்க இலக்கியம் தமிழின் தொன்மையான இலக்கிய அடையாளங்களில் ஒன்று. இரண்டாவதாக, துறைமுகப் பட்டினங்களின் நினைவு. முசிறி, அரிக்கமேடு, கொற்கை போன்ற பெயர்கள் இன்றும் தொல்லியல் ஆய்வுகளில் உயிர்ப்புடன் உள்ளன. மூன்றாவதாக, ஒரு கடல் வழி பாரம்பரியத்தின் தொடக்கம். இந்த பருவக்காற்று வழித் தொடர்பு, பிற்காலத்தில் தமிழக-தென்கிழக்கு ஆசிய கலை பரிமாற்றத்திற்கு வித்திட்டது. இறுதியாக, மூவேந்தரின் நினைவு தமிழக அரசியல் கற்பனையில் நீடித்தது, பிற்கால அரசுகள் தங்களை சேர, சோழ, பாண்டிய பாரம்பரியத்துடன் இணைத்துக் கொண்டதன் மூலம். இந்த சங்க காலம் ஒரு தொடக்கப் புள்ளி மட்டுமே. அடுத்த கட்டங்களில் இந்த குடிகள் எப்படி வளர்ந்தன, வீழ்ந்தன என்பதை நாம் காண்போம்.