தமிழ் வரலாறு: தொடக்கத்தின் தடயங்கள்

தமிழ் நாகரிகத்தின் தொடக்கத்தைப் பற்றி பேசும்போது, நாம் கவனமாக நடக்க வேண்டிய ஒரு பாதையில் இருக்கிறோம். இது கட்டுக்கதைகளின் உலகம் அல்ல; இது மண்ணைத் தோண்டி எடுக்கப்பட்ட சான்றுகளின், கல்வெட்டுகளின், மொழியியல் ஆய்வுகளின் உலகம். இங்கே ஒவ்வொரு தேதியும் ஒரு ஆய்வாளரின் பெயருடன், ஒரு ஆய்வகத்தின் அறிக்கையுடன் இணைந்தே வர வேண்டும். ஏனெனில் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி என்பது நிலையான உண்மைகளின் தொகுப்பு அல்ல. அது தொடர்ந்து புதுப்பிக்கப்படும், விவாதிக்கப்படும் ஒரு அறிவியல் செயல்முறை.

ஏன் இந்தத் தேடல் முக்கியமானது? ஏனெனில் தென்னிந்தியாவில், குறிப்பாக இன்றைய தமிழ்நாட்டில், பல கேள்விகள் இன்னும் விடையளிக்கப்படவில்லை. மனிதர்கள் எழுத்தறிவு பெற்று நகர்ப்புற வாழ்க்கை நடத்திய காலம் எது? தொலைதூர வணிகத் தொடர்புகளை வளர்த்துக்கொண்டது எப்போது? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடும் பணி புதிய திசைகளைப் பெற்றுள்ளது. கடந்த சில தசாப்தங்களாக தமிழ்நாடு தொல்பொருள் துறையின் கீழும் அகழாய்வுகள் நடந்து வருகின்றன. இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வுத் துறையின் கீழும் அவை தொடர்கின்றன.

**கீழடி: ஒரு நகரத்தின் மறுகண்டுபிடிப்பு**

இரண்டு ஆயிரத்து பதிமூன்று – பதினான்காம் ஆண்டு முதல் சிவகங்கை மாவட்டத்தில் உள்ள கீழடியில் அகழாய்வுகள் தொடங்கின. தமிழ்நாடு தொல்பொருள் துறை இந்த அகழாய்வுகளை மேற்கொண்டது. தென்னிந்திய தொல்பொருள் ஆய்வில் ஒரு திருப்புமுனையாக அவை கருதப்படுகின்றன. வைகை ஆற்றின் கரையோரம் அமைந்த இந்த இடத்தில் செங்கல் அமைப்புகளும் நீர் வடிகால் அமைப்புகளும் கண்டெடுக்கப்பட்டன. பானை ஓடுகள், மணிகள், மற்றும் எழுத்துக்குறிகள் பொறிக்கப்பட்ட ஓடுகளும் கிடைத்தன. இவை ஒரு ஒழுங்கமைந்த, நகர்ப்புற தன்மை கொண்ட குடியிருப்பை சுட்டிக்காட்டுவதாக அகழாய்வுக் குழுவினர் தெரிவித்தனர்.

தேதி நிர்ணயம் பற்றி வரும்போதே கவனம் தேவைப்படுகிறது. கீழடியில் கிடைத்த சில கரி மாதிரிகளை அமெரிக்காவின் மியாமி பல்கலைக்கழக ஆய்வகத்திற்கு அனுப்பினர். அங்கே கதிரியக்கக் கரிமக் காலவரையீடு செய்யப்பட்டது. அந்த ஆய்வக முடிவுகளின் அடிப்படையில் தமிழ்நாடு தொல்பொருள் துறை அறிக்கைகளை வெளியிட்டது. அவற்றில், கீழடியில் மனித வாழ்விடம் கிமு ஆறாம் நூற்றாண்டு வரை பழமையானதாக இருக்கக்கூடும் என்ற சாத்தியம் முன்வைக்கப்பட்டது. ஆனால் இது இறுதி முடிவு அல்ல. வேறு சில ஆய்வாளர்கள் இந்த முடிவுகளை இன்னும் எச்சரிக்கையுடன் அணுக வேண்டும் என்று கருத்து தெரிவித்துள்ளனர். மாதிரி எடுக்கப்பட்ட படிவு அடுக்கு மற்றும் மாசுபடும் சாத்தியத்தை அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். தேதியிடல் முறையின் வரம்புகளையும் அவர்கள் எடுத்துக்காட்டுகின்றனர். எனவே கீழடியின் காலம் குறித்து அறிவியல் சமூகத்தில் திறந்த விவாதம் இன்னும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இது இந்த அத்தியாயத்தின் மிக முக்கியமான எச்சரிக்கை.

**இரும்பு காலத்தின் தென்னிந்திய நிலப்பரப்பு**

கீழடி மட்டும் தனித்த ஒரு நிகழ்வு அல்ல. அதற்கு முன்பே, பல இடங்களில் இரும்பு காலக் கல்லறைத் தளங்கள் கண்டறியப்பட்டிருந்தன. ஆதிச்சநல்லூர், கொடுமணல், அரிக்கமேடு போன்ற இடங்களில் குடியிருப்புகளும் கண்டறியப்பட்டிருந்தன. ஆதிச்சநல்லூரில் கிடைத்த பானை மற்றும் எலும்புக்கூடு அடக்கங்கள் குறித்து இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வுத் துறை அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன. தென்னிந்தியாவில் ஒரு தனித்துவமான இறுதிச்சடங்கு பண்பாடு நிலவியதை அவை காட்டுகின்றன என்பது அந்த அறிக்கைகளின் கருத்து. கொடுமணலில் கிடைத்த பானை ஓடுகளில் எழுத்துக்குறிகள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. தமிழ்நாட்டில் எழுத்தறிவு தோன்றிய காலத்தைப் புரிந்துகொள்ள அவை முக்கியமான சான்றுகளாகக் கருதப்படுகின்றன. இந்தத் தளங்கள் அனைத்தும் தனித்தனியாக இருக்கவில்லை என்று ஆய்வாளர்கள் பரிசீலிக்கின்றனர். இரும்பு உருவாக்கும் தொழில்நுட்பமும் வணிகத் தொடர்புகளும் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்ட சாத்தியத்தை அவர்கள் ஆராய்கின்றனர். ஒரு பொதுவான எழுத்து முறையை பகிர்ந்த பரந்த வலைப்பின்னலாக அவை இணைந்திருந்த சாத்தியத்தையும் அவர்கள் ஆய்கின்றனர்.

**தமிழ்-பிராமி எழுத்து: குரல் கல்லில் பொறிக்கப்படும் தருணம்**

தமிழக வரலாற்றின் ஒரு முக்கிய கட்டம், தமிழ்-பிராமி எனப்படும் எழுத்து முறையின் தோற்றம். மதுரை, ஆலந்தூர்பட்டி, மங்குளம் போன்ற இடங்களில் உள்ள குகைகளில் இந்த எழுத்து பொறிக்கப்பட்ட கல்வெட்டுகள் கிடைத்துள்ளன. கீழடி மற்றும் கொடுமணல் போன்ற அகழாய்வுத் தளங்களிலும் இந்த எழுத்துடைய பானை ஓடுகள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. மொழியியல் மற்றும் தொல்எழுத்தியல் ஆய்வாளர்கள் இந்த எழுத்துகளை ஆய்ந்துள்ளனர். பிராகிருத மொழியிலிருந்து பரிணாமம் அடைந்த பிராமி எழுத்தின் ஒரு தென்னிந்திய தழுவலாக அவர்கள் இதைக் கருதுகின்றனர். இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வுத் துறையின் மதிப்பீடுகளின்படி இந்தக் கல்வெட்டுகளின் காலம் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. பல்வேறு தொல்எழுத்தியல் அறிஞர்களின் மதிப்பீடுகளின்படியும் அவை கணிக்கப்பட்டுள்ளன. தமிழ்-பிராமி கல்வெட்டுகள் பொதுவாக கிமு மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கிபி முதலாம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தவையாகக் கருதப்படுகின்றன. ஆனால் இங்கும், சில தனிப்பட்ட கல்வெட்டுகளின் துல்லியமான தேதி குறித்து அறிஞர்களிடையே வேறுபட்ட கருத்துகள் உள்ளன.

இந்தக் கல்வெட்டுகள் பெரும்பாலும் சிறு எழுத்துகளாகவே உள்ளன. குகைகளில் தங்கிய சமண துறவிகளுக்கு அன்பளிப்பு செய்யப்பட்ட இடங்களைக் குறிப்பவை அவை. இவை நீண்ட இலக்கியப் படைப்புகள் அல்ல. ஆனால் இவை ஒரு விஷயத்தை உறுதியாக நிரூபிக்கின்றன. தமிழ் மொழி பேசும் மக்கள், தங்கள் மொழியை எழுத்தில் பதிவு செய்யும் திறனை கிமு கடைசி நூற்றாண்டுகளிலேயே பெற்றிருந்தனர்.

**சங்க இலக்கியத்தின் மிகப் பழைய அடுக்குகள்**

எழுத்துச் சான்றுகளுக்கு இணையாக, சங்க இலக்கியப் பனுவல்களும் முக்கியம். தமிழ் இலக்கிய பாரம்பரியத்தின் ஆரம்பகட்ட அடுக்குகளாக அவை கருதப்படுகின்றன. ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சங்க இலக்கியப் பாடல்கள் வாய்மொழி மரபில் தோன்றியவை. பின்னர் தொகுக்கப்பட்டு அவை எழுத்து வடிவம் பெற்றன. மொழியியல் மற்றும் இலக்கிய வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் பொதுவான மதிப்பீடுகளின்படி, இந்தப் பாடல்களின் மிகப் பழைய அடுக்குகளின் காலம் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. கிமு கடைசி நூற்றாண்டுகள் முதல் கிபி முதல் சில நூற்றாண்டுகள் வரை அவை இயற்றப்பட்டிருக்கலாம் என கருதப்படுகிறது. இந்தக் காலக்கணிப்பு மறைமுக முறைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இலக்கியப் பாணி ஒப்பீடு, மொழியியல் மாற்றங்கள் போன்றவையே அந்த முறைகள். தொல்பொருள் அகழாய்வுகளின் நேரடி சான்றுகளைப் போல இவை திடமானவை அல்ல. எனவே சங்க இலக்கியத்தின் காலம் குறித்தும் அறிஞர்களிடையே கணிசமான வேறுபாடுகள் நிலவுகின்றன.

**மரபு — இன்று நமக்கு மிச்சமிருப்பது**

இந்தத் தொடக்கத் தடயங்கள் நமக்கு என்ன சொல்கின்றன? முதலாவதாக, கீழடி போன்ற தளங்கள் ஒரு சாத்தியத்தை முன்வைக்கின்றன. தென்னிந்தியாவில் நகர்ப்புற வாழ்க்கையும் எழுத்தறிவும் பொதுவாக நினைக்கப்பட்டதை விட முந்தைய காலத்திலேயே வளர்ச்சியடைந்திருக்கக்கூடும். தொலைதூர வணிகமும் அதே காலகட்டத்தில் வேரூன்றியிருக்கக்கூடும் என்பதே அந்தச் சாத்தியம். இரண்டாவதாக, தமிழ்-பிராமி கல்வெட்டுகள் உறுதியான, தேதியிடக்கூடிய சான்றுகளை வழங்குகின்றன. தமிழ் மொழியின் எழுத்து வரலாறு எவ்வளவு ஆழமானது என்பதை அவை காட்டுகின்றன. மூன்றாவதாக, இந்த அனைத்து கண்டுபிடிப்புகளும் ஒரு விஷயத்தை தெளிவாக நினைவூட்டுகின்றன. தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி என்பது முடிவடைந்த கதை அல்ல; தொடர்ந்து நடக்கும் ஒரு உரையாடல்.

கீழடியில் அகழாய்வு இன்னும் தொடர்கிறது. ஒவ்வொரு புதிய அகழாய்வுக் கட்டத்திலும், புதிய தேதியிடல் முடிவுகள், புதிய கருத்துக்கள் வெளிவருகின்றன. இதுவே அறிவியலின் இயல்பு—நிச்சயமற்ற தன்மையை ஒப்புக்கொள்வதும், தொடர்ந்து கேள்வி கேட்பதும். இந்த முதல் அத்தியாயம் நமக்குக் கற்றுத் தரும் மிக முக்கிய பாடம் இதுவே. தமிழ் நாகரிகத்தின் தொடக்கத்தை அறிய, மண்ணைத் தோண்டி எடுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு ஓட்டையும் பொறுமையாக வாசிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு கல்வெட்டையும் விமர்சன பூர்வமாக படிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.