எழுத்து பிறந்த கதை: எண்ணும் கல்லிலிருந்து வார்த்தை வரை

இன்று நாம் ஒரு செய்தியை எழுதி அனுப்புவது, ஒரு புத்தகத்தைப் படிப்பது — இவை நமக்கு மிக இயல்பாகத் தோன்றுகின்றன. ஒரு சட்டத்தை வாசிப்பதும் அதே போலவே இயல்பு. ஆனால் இந்த எழுத்து என்னும் கருவி மனித வரலாற்றில் மிக மிக அண்மைக் காலத்தில்தான் தோன்றியது. மனிதன் பேசத் தொடங்கி பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரே எழுத்தின் முதல் தடயங்கள் தோன்றியிருக்கின்றன. லூவ்ர் அருங்காட்சியகம் மற்றும் ஷிகாகோ பல்கலைக்கழகத்தின் ஓரியண்டல் இன்ஸ்டிட்யூட் போன்ற நிறுவனங்களின் ஆய்வுகளின்படி, மெசொப்பொத்தேமியப் பகுதியில் கிமு மூவாயிரத்து நானூறு – கிமு மூவாயிரம் காலப்பகுதியில் இது நிகழ்ந்தது. இந்த ஆரம்பம் ஏன், எப்படி நிகழ்ந்தது என்பதே இந்தத் தொடரின் முதல் அத்தியாயத்தின் மையக் கேள்வி.

கதை தொடங்குவது களிமண் சிற்றுருக்களிலிருந்து. தொல்பொருள் ஆய்வாளர் டெனிஸ் ஷ்மாண்ட்-பெஸ்ராத் அவர்களின் ஆய்வுகளின்படி, இன்றைய ஈராக், சிரியா, ஈரான் பகுதிகளில் கிமு எட்டாயிரம் அளவில் இது நடந்தது. அப்போது மக்கள் சிறிய களிமண் உருவங்களைப் பயன்படுத்தி பொருட்களைக் கணக்கிட்டு வந்தனர். அந்த உருவங்கள் கூம்பு வடிவம், கோள வடிவம், வட்ட வடிவம் என பலவகையாக இருந்தன. ஒவ்வொரு உருவமும் ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளையோ அளவையோ குறித்தது. ஒரு கூம்பு வடிவம் ஒரு படி தானியத்தைக் குறிக்கலாம்; ஒரு கோளம் ஒரு ஆட்டைக் குறிக்கலாம். இந்தச் சிற்றுருக்கள் "சிறுரூபங்கள்" எனப்படும். இவை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பரிமாற்றத்திற்கும் கணக்கு வைத்திருப்பதற்கும் பயன்பட்டு வந்தன.

பிரச்சினை என்னவென்றால், இந்தச் சிறு உருக்களை பாதுகாப்பாக ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும். அதற்கு என்ன செய்வது? இதற்குத் தீர்வாக, மக்கள் இந்தச் சிறுரூபங்களை களிமண்ணால் ஆன வெற்று உருண்டைகளுக்குள் வைத்து மூடிவிடத் தொடங்கினர். இந்த உருண்டைகள் "புல்லா" எனப்படும் ஒருவகை முத்திரைப் பொதிகள். ஆனால் இதிலும் ஒரு சிக்கல் இருந்தது: பொதிக்குள் என்ன இருக்கிறது என்பதை அறிய அந்தப் பொதியை உடைக்கவே வேண்டியிருந்தது. இதைத் தவிர்க்க, மக்கள் பொதியின் மேற்பரப்பில் உள்ளே இருக்கும் சிறுரூபங்களின் வடிவங்களை அழுத்தி பதிக்கத் தொடங்கினர். இதுவே ஒரு பெரும் திருப்புமுனை — உள்ளே இருக்கும் பொருளை வெளியே ஒரு குறியீடாகக் காட்டும் எண்ணம் இங்குதான் பிறந்தது.

பிரெஞ்சு தொல்பொருள் ஆய்வு நிறுவனமான ஸி.என்.ஆர்.எஸ். இன் ஆவணங்களின்படி, இந்தப் பதிவு முறை மேலும் எளிமையாக்கப்பட்டது. பொதிக்குள் சிறுரூபங்களை வைப்பதே தேவையில்லாமல் போனது. நேரடியாக ஒரு தட்டையான களிமண் தகடு மீது குறியீடுகளை அழுத்தி வரையத் தொடங்கினர். இந்தத் தட்டையான தகடுகளே பிற்காலத்தில் "கியூனிஃபார்ம்" எனப்படும் ஆப்பு வடிவ எழுத்துக்கான தொடக்கமாக அமைந்தன. ஷிகாகோ பல்கலைக்கழகத்தின் ஓரியண்டல் இன்ஸ்டிட்யூட்டின் ஆய்வுப்படி, சுமேரிய நகரமான உருக் நகரில் ஆயிரக்கணக்கான களிமண் தகடுகள் கிடைத்துள்ளன. இவை கிமு மூவாயிரத்து முந்நூறு – கிமு மூவாயிரத்து நூறு காலப்பகுதியைச் சேர்ந்தவை. இவற்றில் பெரும்பாலானவை கதைகளோ கவிதைகளோ அல்ல. கிடங்கில் உள்ள தானியத்தின் அளவு, வேலைக்காரர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட ஊதியம் ஆகியவை அவற்றில் இருந்தன. கோவில் சொத்துக்களின் பட்டியல் போன்ற அன்றாட நிர்வாகக் குறிப்புகளே அவை. அதாவது, எழுத்து முதலில் பிறந்தது இலக்கியத்திற்காக அல்ல. கணக்கு வைத்திருப்பதற்காகவே பிறந்தது என்பது தொல்பொருள் சான்றுகளால் உறுதியாகிறது.

காலப்போக்கில் இந்த எளிய குறியீடுகள் மேலும் சிக்கலாகி, பொருட்களை மட்டும் அல்ல ஒலிகளையும் குறிக்கத் தொடங்கின. இதன் மூலம் பெயர்கள், சொற்றொடர்கள், பின்னர் முழு வாக்கியங்களையும் பதிவு செய்யும் திறன் உருவானது. இதுவே உண்மையான "எழுத்து முறைமை" எனக் கருதப்படுவதற்கான தகுதியைப் பெறுகிறது.

ஆனால் மெசொப்பொத்தேமியா மட்டும் இந்தப் பாதையைக் கடக்கவில்லை. எகிப்திய நாகரிகத்தில், லூவ்ர் மற்றும் பிரிட்டிஷ் அருங்காட்சியகத்தின் ஆவணங்களின்படி, கிமு மூவாயிரத்து இருநூறு – கிமு மூவாயிரத்து நூறு காலப்பகுதியில் ஹைரோகிளிஃபிக் எழுத்து முறை தோன்றியது. இது கியூனிஃபார்மை விட வேறுபட்ட வடிவமைப்பைக் கொண்டது. படங்களே நேரடியாக ஒலிகளையும் பொருள்களையும் குறிக்கும் ஒரு கலவை முறை இது. இது மெசொப்பொத்தேமியாவின் தாக்கத்தால் தோன்றியதா, அல்லது தனித்து உருவானதா என்பது இன்னும் விவாதத்திற்குரியது. பெரும்பாலான ஆய்வாளர்கள் இது தனித்து வளர்ந்த முறை என்றே கருதுகின்றனர்.

இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில், சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தில் சிறு குறியீடுகள் காணப்படுகின்றன. ஹரப்பா, மொஹஞ்சதாரோ போன்ற நகரங்களில் முத்திரைகள் மீதும் மட்பாண்டங்கள் மீதும் இவை காணப்படுகின்றன. யுனெஸ்கோவும் இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வுத் துறையும் இவற்றை கிமு இரண்டாயிரத்து அறுநூறு – கிமு ஆயிரத்து தொள்ளாயிரம் காலப்பகுதியைச் சேர்ந்தவை எனக் குறிப்பிடுகின்றன. ஆனால் இது மிக முக்கியமான ஒரு புள்ளி: இந்த சிந்து சமவெளிக் குறியீடுகள் இன்றுவரை படிக்கப்படவில்லை. மேலும், இவை உண்மையிலேயே ஒரு முழுமையான மொழியை பதிவு செய்யும் "எழுத்து முறை"யா என்பதுவே கேள்வி. அல்லது வெறும் அடையாளக் குறியீடுகளின் தொகுப்பா என்பது குறித்தே அறிஞர்களிடையே கடுமையான விவாதம் நிலவுகிறது. சிலர் இது மொழியியல் எழுத்து என்று வாதிடுகின்றனர், சிலர் இது வெறும் சின்னங்கள் என்று கருதுகின்றனர். இந்தக் கேள்விக்கு இதுவரை உறுதியான பதில் கிடைக்கவில்லை என்பதை நாம் நேர்மையாகவே ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.

சீன நாகரிகத்திலும் எழுத்து தனித்துவமாகத் தோன்றியது. ஷாங் வம்ச கால எலும்பு எழுத்துக்கள் குறித்த சீன தொல்பொருள் ஆய்வு நிறுவனங்களின் ஆவணங்களின்படி, இவை கிமு ஆயிரத்து இருநூற்று ஐம்பது – கிமு ஆயிரத்து ஐம்பது காலப்பகுதியைச் சேர்ந்தவை. இந்த எழுத்துக்களை "ஆரூடக் கருவி எழுத்துக்கள்" என்றும் அழைப்பர். இவை ஆமை ஓடுகள் மற்றும் விலங்கு எலும்புகள் மீது குறிக்கப்பட்ட குறியீடுகளாக இருந்தன. முதன்மையாக குலதெய்வ வழிபாட்டு நோக்கங்களுக்காகவும் எதிர்கால நிகழ்வுகளை அறிவதற்காகவும் பயன்படுத்தப்பட்டன.

தொலைவில், மத்திய அமெரிக்காவில், ஸ்மித்சோனியன் நிறுவனத்தின் ஆவணங்களின்படி, ஒல்மெக் மற்றும் பிற்கால மாயா நாகரிகங்களில் தனித்த எழுத்து முறைமைகள் உருவாகின. மாயா எழுத்து முறை கிமு மூன்றாம் நூற்றாண்டு அளவில் தோன்றியிருக்கலாம் என ஆய்வாளர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர். இதுவும் விவாதத்திற்குரிய காலக்கணிப்பே என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இந்த முறைமைகள் மெசொப்பொத்தேமியா, எகிப்து, சீனா ஆகியவற்றுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல் தோன்றியவை. முற்றிலும் தனித்து உருவானவை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இப்படி உலகின் வெவ்வேறு மூலைகளில் எழுத்து முறைமைகள் தனித்தனியாகப் பிறந்தன. வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக, வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் இது நிகழ்ந்தது. இவை அனைத்திற்கும் பொதுவான ஒரு அம்சம் இருந்தது. மனித மனதில் மட்டும் இருந்த நினைவை உடலுக்கு வெளியே பதிய வைக்கும் எண்ணம் — அதுவே அந்த பொதுவான அம்சம். ஒரு பொருளின் மீது நிரந்தரமாகப் பதிய வைக்கும் அந்த எண்ணமே அனைத்து எழுத்து முறைமைகளுக்கும் விதையானது.